Konuşulmayanlar Şiiri - Myargic

Konuşulmayanlar (Şiir)
MYargic

***
**
*

Herkesin içinde
Bir “keşke” si vardır.
Kimsenin bilmediği…
Birine söyleyemediği,
Bir teşekkür
Bir türlü dile getiremediği,
Bir özür.
Yarım bıraktığı
Bir “seni seviyorum”…

***

Ve çoğu insan
Hayatına devam ederken
İçinde yarım kalmış
Bir cümle ile yaşar

Bazıları susar gururundan.

Bazıları korkusundan.

Bazıları da
söylese hiçbir şeyin
eskisi gibi olmayacağını bildiğinden…

Oysa insanı en çok
Söyledikleri değil,
Söyleyemedikleri yorar.

Bir annenin
çocuğuna söyleyemediği korkuları

Bir babanın
“Seninle gurur duyuyorum”
diyemediği yılları…

Herkes biraz susar.

Herkesin içinde
kimseye göstermediği
bir oda vardır.

Kapısını kapatır.

Işığını söndürür.

Ve orada
sadece kendisinin bildiği şeylerle
Baş başa kalır.

Belki de bu yüzden
insanları dışarıdan
gördüğümüz kadar tanımlıyoruz.

belkide bu yüzden herkesi
tanımadan yargılıyoruz

Oysa,Gülümseyen herkes mutlu değil

Suskun olan herkes kırgın değil.

Güçlü görünen herkes
güçlü değil.

Bazende insan
sadece dağılmamak için böyle görünür

Ve bazen
bir “iyiyim”,

hayatta söylenmiş
en büyük yalan değildir…

Keşke birbirimize
biraz daha açık olabilsek.

“Özledim” demekten utanmasak.

“Yoruldum” diyebilsek.

“Beni kırdın” diyebilsek.

“Bana sarılmana ihtiyacım var”
demeyi zayıflık sanmasak.

Hayat bazen
söylemeye fırsat bulamadığımız
cümlelerle doluyor.

Sonra bir gün
bir sandalye boş kalıyor.

Bir telefon susuyor.

Bir kapı kapanıyor.

Ve insan
söylemek için sakladığı
o güzel cümleleri
kendi içinde söylüyor.

Ama artık
duyacak kimse kalmıyor.

İşte o yüzden…

Bugün söyleyin.

Teşekkür edecekseniz edin.

Kırıldıysanız anlatın.

Seviyorsanız saklamayın.

Çünkü bazı sözler
gecikince değerini kaybetmez…

Sadece sahibine ulaşma
ihtimalini kaybeder.

Ve insanın içinde kalan
en ağır şey,

Bir ömür boyunca
söylenmeyi bekleyen söz olarak kalıyor
Vallaha Bak
Vallaha

MYargic 31.08.2026 ⌚⌛ 16.55