Gece uyumamışsın ki sabah uyanasın..
Yüzündeki o yorgunluğu gizlemek adına evden çıkmadan önce yüzüne sürdüğün birkaç şey..
Ama nafile, ruhun sönük.
07.30 otobüs durağında, bir şarkı kulağında..
Seni onlara anlatabileceğim kadar basit bir insan değilsin, dedim yokluğuna.
Bir zamanlar hatrı vardı karanlığın.
Uykuyu başucumda uyuturdum.
Kendimi hayallerle avuturdum.
Nereden duyduğumu bilmediğim ilahilerdi ezberimde,
Yakışmadı işte sözleri özlerine bir takım insanın.
Tranbalarla büyümüş bir çocuğun hissizliği de çok hissetmektendi.
Hayat, daha fazla etkilenmesin diye gözlerini yumarken kabulü zor olan hakikate,
Yani yanıltan insanların sahtesine,
Bunalım ve yalnızlık yazılırdı okunaksız bir yazıyla reçetelerde.
Yine sardım kitaplara..
Bir romanın en derininde, yine rastladım sana.
Aslında ben her gün, rastlıyorum sana..
Ümit ederken, en sıcak yerinde konaklamayı,
Yeryüzündeki ilk ağaç, yeryüzündeki ilk kıvılcım..
Sonbahar gelir, yaprakları gövdesinden dökülür yaz günü serinliğin.
Ademden önce mi sonra mı bilmiyorum,
Ama biri üşür, belkide yeryüzü;
Ağaç fedakâr, ateş..
O cehennem denince ilk akla gelen.
beni artık bu tablodan alın
diye giriyorum söze
alışmayı yaşamak kadar reddedenlerin yerinde,
burada bazı dakikalar ızdırap içinde,
zaman hiç geçmiyor insanın içinde.
İçi kıyamet olanın dışındaki sükûnettir alâmet.
Dördü arasından en çok kim çekmiş kaynanasından, muhabbetti hâlâ eskimiyor.
Yıkılan bir ülkenin gündeminde çürüklükten de nedense bahsedilmiyor.
Yani reklam,
sevgili yaratıcım
bir pazar sabahından yazıyorum sana..
“beni sev” istediğimde dünya gövdeme batmaya başladı.
başta neler oluyor, anlamadım tabii.
yanını özlettin.. dedim; değil yerim burası.
aslında çoğu zaman bitsin istiyorum,
naif ve acısız bir şekilde.
yaşamış olmanın kitabında, son noktam hangi sayfamda, merak ediyorum elbet.
aslında Allah’ım, gaflet beni götürmeden ben doğruyla bitmek istiyorum.
yanlış bir cümlem olmasın diye,
itinayla yazdım bu satırları sana.
sevgili yaratıcım,
namazı ve pazar sabahlarını yarattığın için
teşekkür ederim.
15.11.2026
Yazmaya nereden başlayacağımı bilmediğim, yazdıkça da sonunu getirmek istemediğim o şiiri tekrar kaleme alıyorum..
Hayatta her şey yanılttı beni, hesaplar şaşırttı.
Artık kaçmak için daha da çok yer arıyorum kendime.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!