Aidiyetsiz Şiiri - Zehra Yaden

beni artık bu tablodan alın
diye giriyorum söze
alışmayı yaşamak kadar reddedenlerin yerinde,
burada bazı dakikalar ızdırap içinde,
zaman hiç geçmiyor insanın içinde.

doğduğu yere ait olduğu öğretilirken insana,
bir yerden bir yere gidenler bir hayli fazla..
bu şehrin gidenleri
hep eksiklik bırakıyor ardında.
bazılarının çocukluğu hâlâ sokaklarda,
karanlık çökünce eve çağrılmayı bekleyen..

alın beni bu tablodan,
mecalimi sormadan,
ne dokunsa ağlatacak hâlden,
rüzgârı tenime değdirmeden.

ufak yankıların açtığı
koca çığlar altında
pişmanlık daha ağır işliyor ruha.
burada olmak,
başlamanın olmadığı bir kayıplıkla
neye inanacağını şaşırmaktır,
bazı yıllar.

insan terk ettiği bir dine dönünce,
daha başka inanır gördüğüne..
hangi damar erişiyordu kalbe?
her an ölebilirim de.

alın beni bu tablodan..
bana kendimden başkasıyla vakit tanımayan ruhtan,
gittiği her yerde göz dolduran hislerden,
hep geri çekilme hissinden,
alın beni,
payıma mutlu karelerin düşmediği tablodan,
özümde ben varken,
üzerime başka kare çizmeden.