Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
tebrikler hocam
Ne sevdalar vardır deli bir rüzgar gibi gelirde geçer... Gözümüz başka hiçbir şeyi görmez, sevdiğimizi gördüğü kadar... Bastığımız yeri bilmeden biter yollar, kavuşmalar her kavşakta, her sokak aşk kokar...
Bir şiir yazmak vardı bu sımsıcak, içten dökülüp gelen dizeleri okuyunca... 'Şişenin dibi' görünene kadar içmek... Aslında 'hatıralar elle tutulana kadar' demeye getiriyor şaire... Taş plaklar döne dursun, 'meşk' edelim yalnızlığa der gibi...
Canan Hanım, sabah sabah beni sarhoş edecek şiiriniz nerdeyse... Çok hoştu Efendim, çok... Tebriklerim size ve şiirinize... Tam puan verdim, aldım listeme... Belki de baka baka, okuya okuya bir şiirde benden çıkar...
Sevgiler, saygılar bıraktım sayfanızda... Lütfen kabul buyrun...
şiir başlıgı bir büyük bir küçük hafle yazılmaz daga geçer gibi
tebrik ederim
sevgi yüreginden
şiir kaleminden
eksik olmasım
Alt üst oluşları çoktur insanların.Bazıları kısa sürelidir,yenilenebilirsiniz.
Ama şiirdeki öyküyü okuyunca iç sesteki yıpranmaların kolay onarılmayacağı kesin.
Aşk gittiği zaman yerine derin bir 'Ahhh'' bırakır,derler.
Avunmak için 'şişenin dibini' görmeye çalışan yüreğe ne demeli?
Her kadeh sonrasında yeni bir sayfanın içinde bulur seven.O sayfanın içinde geçmişin şimdi düş olan güzellikleri vardır ve suskundur.
Şiir,yaşamın akışına kapılıp sürüklenmekte olan hüzünlü bir portreyi yakın plana getiriyordu.
Değerli ONUŞ'u bu güzel şiirinden dolayı kutluyorum.
Erdemle.
YÜREĞİNİZE SAĞLIK HER DAİM GÜN DOĞUŞUNDA UMUTLARLA KUŞ KANADINDA SEVİNÇLERLE BİRBİRİNDEN GÜZEL ŞİİRLERLE SİZE MUTLULUKLAR DİLİYORUM DOST SAYFALARINDA YORUMLARIMIZLA HEPİMİZ GÜZELLİKLER KATABİLİYORSAK NE MUTLU BİZE DİYORUM VE SİZİ KUTLARIM SAYGI VE SEVGİLERİMLE
Bu duygu yüklü şiiri yazan yürege selam olsun saygılarımla erol sagun.
Başka bir şey istemem, kadehimi boş bırakma meyhaneci
Sarhoş olmak için içeceğim, görününceye kadar şişenin dibi.
ŞİİRİNİZİ
begeniyle okudum
İlk dizede söylediğiniz gibi bitmez dediğiniz sevgi bitmemiş ki... Gene onunla paylaşıyor sayılırsınız meyhanede şişenin dibini bulduğunuz saatleri... Dışardan bakıldığında yalnız gözğkseniz bile yürek hala (belli ki) çift kişilik yaşıyor..
Kutluyorum sayın Canan Onuş, bu çok güzel çalışmanızı... İçtenlikle ...
Bu şiir ile ilgili 8 tane yorum bulunmakta