Kol Saati Şiiri - Emrah Dursun

Ben değil, zaman yorgun.
Ondan bu kadar hızlı geçmesi, bitsin diye
Ve beni tüketmesi
Her yeni bir güne rağmen.

Şimdi o salıncakta oturup,
Yine gökyüzüne değmek gibi
Çocukça bir hayale kalsam.
Kalsam kaybettiğim arabama ağlayıp
Eve gidememenin üzüntüsü ile.
Ne ister ki bir çocuk,
Çalınana ağlamak dışında?

Zaman değil, ben yoruldum.
Ondan bu kadar ağır kalmam her şeye, gitsin diye.
Ve yine de beni götürmesi,
Geri dönmeyeceğimi bilmeme rağmen.

Şimdi bir iskelmede oturup,
Geçmişi yıkmak gibi
Yaşlıca bir yaşım var gözlerimde.
Gözlerimde gökyüzü,
Ve benim aksimde hep genç güler yüzüm.
Ne ister ki insan,
Toprağa bakıp ağlamak dışında?

2025-2026
Karapürçek
"Boşlukta kalanlar"