Ay ışığında çamaşır kurutan kadar ahmaksın.
Uyurken kendini kaybedecek kadar yatağa bağımlı.
Son derece rüyalarını hatırlamayacak kadar da sahipsizsin.
Söylesene, seni usandıran neydi hayatta.
Yaşam akıp giderken yaşlanıp, yaşayamamak mı?
Son nefesi alıp, aya baka kaldığın yerde unutulmadan.
Topla serdiklerini...
"Yalnızlık Odası"
Karapürçek
Kayıt Tarihi : 9.08.2026 23:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!