Kök salmışsa damarlarımdan,
o göz bebeklerinin rengi…
Hangi doktorun neşteri temizler şimdi,
içimde büyüyen seni?
Hangi cerrahi müdahale ayırır
ruhumu saran izlerini,
kalbimin en derin dokusundan?
Ziyanı yok…
Bırak kanıma karışsın,
bırak içimde büyüsün.
Çünkü bazı insanlar
bir yara gibi değil,
bir kök gibi yerleşir insana.
Söküp atamazsın,
iyileşmek bile yetmez bazen.
Zaten bir şiir en çok
kendi yarasına dokunduğunda acır.
Ve en zor düğüm,
insanın kendi içinde sakladığıdır…
Çözdüğünü sandığın her ipte
bir parçasını daha kaybedersin.
Kayıt Tarihi : 17.07.2026 12:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!