Koca Koca Atlar Şiiri - Yakup Köstekçi

Atlara bakıyorum öylece,
‎Hemde koca koca atlara,
‎Sanki dünyanın bütün yükünü almışlar da;
‎Öylece  bir yerlere yetişmeye çalışır misali.
‎
‎Fotoğraflara bakıyorum öylece usulca sessizce,
‎Atlara bakıyorum koca koca atlara,
‎Bir evin duvarında asılı duran koca koca at fotoğraflarına bakıyorum,
‎Usulca bakıyorum;
‎bir annenin gözlerinde donup kalan çığlıklara.
‎
‎Suriye'ye bakıyorum,
‎yıkılmış evlerin arasından yükselen dumanlara;
‎bir zamanlar çocuk sesleriyle dolu sokaklarda
‎şimdi yalnızca sessizliğin dolaştığını görüyorum.
‎
‎Bakıyorum sessizce;
‎Fotoğraflara bakıyorum,
‎Atlara bakıyorum,
‎Suriye'de katledilmiş bir ailenin feryadına bakıyorum,
‎Elimdwn hiç bir sey gelmemesine bakıyorum,
‎Cığlık atıyorum sessizce.
‎
‎Bir anne oturmuş enkazın başında,
‎elleri titriyor ama gözlerinden artık yaş gelmiyor;
‎çünkü bazı acılar vardır, insan ağlayamayacak kadar büyür
‎ve insan kendi evladının ardından bile susup kalır.
‎Müslüman ülkelerde bir başka şehir yanıyor,
‎bir başka anne evladının ardından toprağa bakıyor;
‎biz ise ekranların karşısında birkaç dakika susup
‎sonra hayatımıza kaldığımız yerden devam ediyoruz.
‎
‎Atlara bakıyorum yeniden,
‎Usulca bakıyorum,
‎Koca koca atlara bakıyorum,
‎Atlar bile bir mezar taşında ağlar misali yüzüme bakıyor,
‎Öylece bakıyorum;
‎İnsanlık bitmiş canilerin yuzune tükürmemek için bakıyorum sadece.
‎
‎Belki bir gün savaşlar bitecek,
‎çocuklar yeniden sokaklarda korkmadan koşacak;
‎ama bugün çekilen o fotoğraflar
‎insanlığın yüzüne yıllarca bakmaya devam edecek.
‎
‎
‎Son defa bakıyorum atlara,
‎Belki bu son bakışım olmayacak,
‎Belki bu ilk bakışım da olmayacak,
‎koşun diyorum, bu kez savaşa değil barışa doğru koşun,
‎bir çocuğun yarım bırakılmış çocukluğunu kurtarmaya koşun.