Adını içimde Kürtçe sakladım,
Çünkü senin adını kimse bilmesin adını Kürtçe sakladım,
Her harfinde yıllardır içimde savaştım,
Ben seni Kürtçe düşünürken bile dilim düğüm düğüm olurdu,
Çünkü bilirim bazı sevdalar söyleyince değil; sustukça daha çok büyür.
Bir gece sana mektup yazdım,
Gecenin en ulaşılmaz anında,
Gecenin Işığı bile yorgun düştü bu halime,
Kalbim ile iç ses çatıştı; Yapma dedi.
Ama göremedim.
Bir akşam anladım;
İnsan bazı gerçekleri geç olsa da öğrenmez,
İnsan bazı gerçeklere yavaş olsa da alışır.
Ben senin gelmeyeceğini geç olsa da anladım.
Sen giderken arkana bile bakmadın,
Ama sen gidince ardında yasaklanmış
yetim bir dil bıraktın,
Adını söylerken bile sanki başka bir
şarkı çalıyor ruhumda,
Sen giderken ruhumda bir Kürtçe şarkı misali
Ellerin Gölgemin Üzerinde
O gün hava nasıldı?
Hangi yıldı, hangi mevsimdi?
Günlerden neydi?
Peki, hangi şarkı çalıyordu hatırlamıyorum.
Gözlerinde Kürtçe Bir Akşam Vardı
Gözlerinde Kürtçe bir akşam vardı,
Hiçbir şey söylemeden sadece bakışırdık,
Kürtçe gibiydi benim sana olan sevgim;
Sevenim çok; Anlayanım az.
Seni beklemeye başladığım o günü hatırlıyorum,
Öyle büyük bir gün değildi aslında,
Takvimler, yapraklar bir nisan misali bitmişti,
Ama benim içimde öyle kalmadı.
Sonra beklemeye de alıştım işte,
Seni ilk kez gördüğüm an;
Sokaklar sessiz, rüzgâr yön değiştirdi,
Zaman kendini unutturmayı başardı.
Sen yürüyordun,
Bense olduğum yerde öylece kaldım,
İnsanlık çok eskide kaldı...
Bir gün dön ve güzelim dünyaya bak,
Bir zamanlar insanlar sözleriyle değil;
kalbiyle,
Bazı insanlar vardır;
Acıyı kalbinde yaşarlar,
Bazı insanlar omuzlarındaki yükü hissetmez, görmez.
Hayat her zaman istediğin gibi ilerlemez,
Bazen insanı en çok en güvendiği insan kırar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!