Kışa İnat Şiiri - Döndü Dülger

Kaldırım taşlarının arasına sıkışmış umudumla,
Biraz yaralı, biraz yorgun,
Bu bekleyişin adını bir türlü koyamıyorum.
Sabahları insan daha dinç olur derler,
Ben o sabahı bir türlü yakalayamıyorum.
Geceden kalma bir hüzün
her gün benden önce uyanıyor.
Perdeleri açıyorum;
Gökyüzü yerinde duruyor
Ama içimdeki günü uyandıramıyorum.
Ayakkabılarımın altında
şehrin suskunluğu birikiyor.
Her adımda biraz daha eksiliyor,
Biraz daha kendimden uzaklaşıyorum.
Karlar altında
inatla başını uzatan bir çiçek gibiyim.
Ne baharı görebiliyorum
Ne de açacak gücü bulabiliyorum.
Ama kimseler bilmese de
Bir tomurcuk var koynumda.
Hâlâ ona ninniler söylüyorum.
Nereye gittiğimi bilmeden,
İçimde çok eskilerden kalmış
bir sesin peşinden yürüyorum.
Belki bir sabah gün doğar pencereme.
Belki de doğmaz.
Ama ben kışa inat,
Umuduma erguvanlar dikiyorum...
Döndü Dülger