Bir umut kırıntısıydı gözümde
Hayalin bile.
Israrla beynimi kemiren bir serap
Daha dün gibi kalbimi söken ellerindi
Sanki bir mermi, oysa bin ızdırap.
Zemheriyi bahara çeviren gül gözlerindi
Ve sözlerin ruhumu aydınlatan mehtap.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta