Kırık Gönye Şiiri - Enes Yakıştır

Gel otur karşıma, eksilsin kelâm,
Yalnızca bir nefes kalsın aramızda.
Ne bir sitem düşsün ne kuru selâm,
Yansın bu sükûnet kendi narında.

Sussan... ben de sussam... ikimiz sussak,
Saatler devrilse, aylar çekilse.
Kelimeler biter, bir dilsiz tutsak,
Zaman bu vakarda boynunu eğse.

Hiç konuşmasak da alsak haberi,
Anlasak öylece birbirimizden.
Gönül terk eylesin eski kederi,
Yıkansın bu sevda her bir lekesizden.

Kırıldı gönyemiz, bozuldu nizam,
Cetveller ölçemez derindeki izi.
Yazılmış alnıma bu sessiz ilham,
Ayıramaz gayrı hiçbir el bizi.

Çizim masasında bir dilsiz derûn,
Taş gibi eridi bu dertli Enes:
Mimarisa! Adın olsun bu sükûn,
Bize kelâm değil, bu sükûnet ses...