Kimsesiz Ağaca Şiiri - Metin Aydın

Ben kurumaya yüz tutmuş kimsesiz bir ağacım.
Kesme beni; göğe son bir kez daha bakacağım.

Rüzgârın uğramadığı, kuşların konmadığı bir semtte,
Toprağım susuz, köklerim sessizliğe gömülü.
Bir zamanlar yeşildim; şimdi içimde sonbahar.
Gözyaşı dökmeyen bulutların altında
Gölgesiz, sessiz, yapayalnızım.
Kimse bilmez, kimse sormaz hâlimi;
Yıllardır ölüm bile unutmuş beni.

Ben kurumaya yüz tutmuş kimsesiz bir ağacım.
Bir zamanlar bahar şarkıları söylerdim,
Sevda, dallarımda çiçek açardı.
Göğe değecek kadar büyük düşlerim vardı
Şimdi ne bir tomurcuk ne bir kuş sesi
Sadece kurumuş dallarım kaldı.
Gün gelir, düşer toprağa son yaprağım,
Rüzgâr alır götürür bilinmez ufuklara…
Ve ben sessizce silinirim dünyadan,
Kimse bilmez, kimse anmaz adımı bir daha.

Ben kurumaya yüz tutmuş kimsesiz bir ağacım.
Kesme beni; göğe son bir kez daha bakacağım.
Merak etme... Direnmem. Kendimi yakacağım