Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ne olur kardeşim sen yavaş konuş
Aman ha! bakarsın kimseler duyar..
TEBRİK EDERİM DİLLERİNİZE SAĞLIK
Ne güzel demiş usta kalem. Tebrik ve takdirlerimle saygıdeğer hocam.
Saygı değer hocam DADAŞ hemşehrim.
Adaletin yerinde saymaması için reçete İlahi adalette mevcut.Herkes vicdanında kanun koyucunun emrine itibar ettiği zaman, adalet kendiliğinden gelir. [ EMRİ BİLMAARUF VE NAHYİ ANİL MÜNKER. ] SAYGI SELAM VE MUHABBETLERİMİ ARZ EDİYORUM.
Zalimler haklıdır mazlumlar suçlu
Davayı kazanır her zaman güçlü
Para, kuvvet, şöhret işte bu üçlü
Ne tarafa dersen oraya uyar. ------Tek bir dörtlüğü bin dörtlükten daha analı kutları hoca saygılar sunarım .
Bozulmuş terazi tutar mı ayar
Oynaktır bir sağa bir sola kayar
Adalet mi dedin boşa bekleme
Elli yıl da geç se yerinde sayar.
_______________ Yüreğinize sağlık hocam ne yazık ki Adalete inanç kalmadı
oysa Adalet hakkaniyetli olmakdır ..
Hak yolundan ayrılanlar adil olmayanlar bu dünyada kendi rotalarında yol aldılar ama aldıkları vebal yüküyle ne yapacaklar orasını yaradan. bilir..!Kutluyorum hocam anlamlı bir o kadarda güzeldi şiiriniz. Saygılarımla ++
Ne olur kardeşim sen yavaş konuş
Aman ha! bakarsın kimseler duyar..
Aman, kimse duymasın! Tebrikler... 10 puan +ant. Esen kalın...
Adaletin terazisi hiç dengede değil. Haklısınız zalimlerin kazandığı devir. Para pul ve şöhretle gözleri dönenlerin devri. Gerçekleri yazan kaleme sonsuz saygı ile.
Bozulmuş terazi tutar mı ayar
Oynaktır bir sağa bir sola kayar
Adalet mi dedin boşa bekleme
Elli yıl da geç se yerinde sayar.
ÇOK ANLAMLI VE HER ZAMAN OKUNACAK BİR ŞİİR. ELLERİN DERT GÖRMESİN HOCAM. ALLAH RAZI OLSUN. 10 PUAN. SAYGILAR.
Bu da benden;
Çivisi Çıktı!
Yalakalar baş tacı, eşekler tepişiyor,
Dünyayı samanlık sanmış durmadan yiyişiyor,
Menfaatine dokununca herkesle didişiyor.
Bir şey olmamış gibi tokalaşıp, öpüşüyor,
Maskeli tavırlar, herkesi yıktı,
Uyuma kardeşim, insanlığın çivisi çıktı!
Terör, öldürme mesleği olmuş…
Kan içmekle, sömürmekle midesi dolmuş,
İslam düşmanları yanyana durmuş!
Dünyada insanlar ölüyormuş!
Umurlarında değil, kimin gözyaşı aktı?
İnanın insanlığın çivisi çıktı!
Yakayı ele verince etrafa seslenir,
Hak, Hukuk dinlemez, terörle beslenir,
Suçunu bastırmak için efelenir, keşlenir,
Müslümanlar, ezilir ve fişlenir,
İnsanlığın ahlakını bunlar yıktı,
Unutmayın insanlığın çivisi çıktı!
Ahlak, namus, iffet hak getire,
Öyle bir kansızlık ki dünyayı sömüre!
Aç fil gibi önüne geleni bitire,
Bu sahtekârlar Dünyayı yıktı,
Gözünü aç insanlığın çivisi çıktı!
Bu mu süper güç olmak? Bu mu medeniyet?
Bu, barışa destek değil sadece bedeviyet!
Bunun hesabını soracak beşeriyet,
Batı’nın defteri kabarık; kan içmek ve şen’iyet!
İnanın bundan herkes bıktı,
Dünyada insanlığın çivisi çıktı!
Bu şiir ile ilgili 8 tane yorum bulunmakta