Kim Bilir Şiiri - Halil Kumcu

Kim bilir…
Sokaklar soğur da yalnızlık ısınır belki,
Bir kadının boynunda tütmeye başlar eski bir eylül.
Yürüdüğün yollar hüzün taşımaz artık;
Bir tren garında unutulmuş,
Tatlı sızısıdır bu eski bir masalın.

Odanı sarar bir kahve kokusu,
İçindeki o durgun deniz fısıldar sonra:
"Her eylül bir gidiştir kabul,
Ama ekim… Ah o ekim,
Yeniden başlamaktır bir çocuk gibi."

Bekleyelim...
Kırılan her dalın ardından,
Yeni bir filiz sürer elbet.
En güzel aşklar, o imkânsız hikâyeler,
Ekimin o sessiz, o lacivert akşamlarında başlar...
Kim bilir...

Belki bir çay demlersin buğulu cama karşı,
Sokaklarda sapsarı bir yaprak dökümü.
Rüzgâr, eski bir dokunuşun hazzını fısıldar kulağına.
Açılır mazi, sararmış bir albüm gibi;
Gözlerin uzaklara,
En çok da bana dalıp kalır...

Yorgun yüreğin dinlenir belki bu sonbaharda,
En soğuk akşamda bile tükenmez o sızı.
Geçmişin yükü hafifler, kabuk bağlar yaralar,
Sessizce akar gider içindeki o hırçın çağlayan...

Bekleyelim...
Belli mi olur,
Ekim getirmese de kasım ısıtır içini.
Yeter ki vazgeçme inanmaktan,
Gülümse hayata, gülümse yeniden…
Belki de fırtınadan sonra gelen,
O muazzam durgunluktur ekim...
Kim bilir…

Sayfa Kenarı Fısıltıları:

•Tren garında unutulmuş bir bavul gibidir mazi; kapağını ne zaman açsan, içinden imkânsız bir aşk sızar.
•Aşk, uzakta olduğunu bildiği bir gözün dalgınlığında yaşar.
•Açılan her sararmış albüm bir itiraftır: Zaman geçer, takvimler değişir. Ama aşk… O hep aynı adreste konaklar.

Aramızda Kalsın:

Eylül’ü herkes vedalarla bitirir; bense bir kenara yalnızlığın demli çayını koyup Ekim’e yer açarım. Fotoğraflar sararır, trenler kalkar, bir kadının boynunda unutulmuş eski bir koku kalır geriye… Olsun. Sen yine de cama vuran buğuya dokunurken gülümsemeyi unutma. Bak, hırçın akan ne varsa duruluyor sonunda. Belki tam da bu lacivert akşamda başlar bizim imkânsız hikâyemiz, kimseden habersiz, öyle çocukça… Kim bilir?

22 Ekim 2026 / Perşembe / Bartın