Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Aldığımız her nefes bir kesişme. Bundan huzur bulmak kimin elinde? Söylenecek sözler düğümleniyor. İyiki kalemleriniz var yarenler. Selam ve sevgilerimle.
yaşam bir çizğidir.kesişme ne zaman olursa olsun yaşam çizğisi asla kırılmaz o ebediyete olan yoluna devam eder...tebrikler....atıl kesmen
Bırakın 'Siz' kalsın... Böylesi daha güzel...
'Ya da yapay gölgeleri yüzlerimizin'... Burda bir güvensizlik var sanırım...
Tebrikler
Siz ve ben çok resmi, soğuk... Niçin sen ve ben değil... Bu soğuk tablodan bir buzdolabı veya kış çıkar... Sizi ben yaparsan daha da oturur şiir. tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta