Ölümlü dünya burası, tatlı hayat geçer gider
Gümüşle altınla gelen elbet bir gün gider
Huzur insanda değil, ilimde ara derim
Belki yazı kalır ama kemik elbette gider
Gafletle gelmişsin, kondun göçtün, ne fayda
Huzursuz ömrün, asık suratın kime ne fayda
Hanlar hanı, şahlar şahı olsan ah ne fayda
Huzuru gaflette değil, kendinde ara derim
Ömür ömür dedin durdun, bak ne oldu
Toprak içinde bir tabut seni bekler oldu
Dünya için gezen, sonun hüsrân oldu
Huzuru dışarıda değil, kendinde ara derim
Her satırda kendini arayıp nesilini unuttun
Satır satır okuyup inançsızlığı buldun
Bir cuma tövbesi, ateşine su olur sandın
Suyu yalanda değil, doğruda ara derim
Kayıt Tarihi : 26.09.2026 04:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
O gece defterimi açtım. İçimde bir şey vardı, çıkmak istiyordu, uzun zamandır orada birikmişti. Kendime hep aynı soruyu sordum: neden hiçbir şey bana yetmiyor? Ne "başardın" demeleri, ne "aferin" sözleri, ne de gece yarısı kendime fısıldadığım "başaracağım" cümlesi. Hiçbiri karnımı doyurmadı. Sanki bir delik vardı içimde, ne koysam dolmuyordu. Herkes beni bir şey sanıyor — güçlü, azimli, "o başarır" diyorlar. Ama geceleri, kimse yokken, o güç de gidiyor. Kalıyor geriye sadece bu soru: ben kimim, kimse bana bakmadığında?
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!