Heja Tok Şiirleri - Şair Heja Tok

Kalbimde geçmişin gölgesi
Sessiz bir ağıt gibi yankılanır
Hislerim gözlerimden akar
Kanım kirli akar, şaşırtır
Ah, karanlık içinde yüreğim
Güneş hep batıyor yanımda

Ard arda geceler ve gündüzler
Bu şekilde geçer nice hayatlar
Süzülür geceden derin bir mazi
Bu şekilde geçer kimi hayatlar
Geceme ışıktır kalemle mürekkep
Gönlümde harlanan bu dize benim

Muhayyel düşlerde gezdim de geldim,
Zamansız akşamlara sözüm var benim.
Bir gölge misali süzüldüm sessiz
Sonsuz hayallerde izim var benim.
Hayatın içinden birkaç teldir zaman
Her bir notada özüm var benim

Gecenin koynunda saklı bir umut
Sabahın ışığında doğar yıldızın
Her an yeniden başlar yaşamın
Güneş gelir kapını çalar bir gün
Sabahın her bakışı umut dolu
Gecenin öfkesini çiğner atar

Deme bana bu son bahardır
İlk günkü gibi açsin çiçekler
Yağan yağmur her biri gözümde
Bir nehir gibi akıp gider

Deme bana başka bahar

Bazen insan yıkıldığını sanır,
Görmez gözleri yokuşa çıktığını.
Çıkarken insana her soluk zehir,
Bittiğinde anlar düze çıktığını.
Bazen hayat gözler yaşartır,
Bazen de acıyla harmanlanır.

Kaybediyor insanlık insanlığını
Gözlerdeki açlık ve hırs ile
Neye yarar mazideki fakirlik
Hırs ve öfkeyle yaşamaya alıştık
Onurunu kaybediyor insanın nicesi
Pek ta görmez Kaf Dağı'nın zengini

Ölümlü dünya burası, tatlı hayat geçer gider
Gümüşle altınla gelen elbet bir gün gider
Huzur insanda değil, ilimde ara derim
Belki yazı kalır ama kemik elbette gider
Gafletle gelmişsin, kondun göçtün, ne fayda
Huzursuz ömrün, asık suratın kime ne fayda