Kendimize geç kaldık Şiiri - Serhat Gazi

Güneş doğuyor hâlâ...
Ama eskisi kadar ısıtmıyor içimizi.
Ay gökyüzünde duruyor,
fakat gecelerimize ışık düşmüyor artık.
Aynı evde uyanıyoruz,
aynı masaya oturuyoruz,
aynı hayatın içinden geçiyoruz...
Ama sen bana,
ben sana
giderek yabancılaşıyoruz.
Bir zamanlar gözlerine baktığımda
dünyanın bütün gürültüsü susardı.
Şimdi gözlerinde kendimi arıyorum da
bulamıyorum.
Sesin hâlâ aynı ses...
Ama eskiden ruhuma dokunan o sıcaklık yok.
Sanki kelimelerin bana değil,
aramızda kalan uzaklığa çarpıp dönüyor.
Ne oldu bize?
Hangi gece,
hangi suskunlukta kaybettik birbirimizi?
Belki bir anda olmadı...
Belki de sevgiyi bir günde değil,
her gün biraz daha eksilttik.
Bir sarılmayı erteledik.
Bir sözü içimizde tuttuk.
Bir kırgınlığı affetmedik.
Sonra bir baktık...
Yan yana duran iki insanız,
ama aramızda
yılların sığmayacağı kadar büyük bir boşluk var.
Aynı sofrada oturuyoruz şimdi.
Ellerimiz birbirine uzanıyor,
yüreklerimiz geri çekiliyor.
Dışarıda fırtına kopsa
belki yine birbirimize sığınırdık...
Ama insan,
içindeki fırtınayı paylaşamadığı biriyle
aynı çatının altında bile üşüyormuş.
Ne senin yüzünde
o eski gülüş kaldı,
ne benim içimde
sana koşan o telaş...
Zaman sessizce geçti aramızdan.
Önce sesimizi aldı,
sonra hevesimizi,
en sonunda da
birbirimize bakarken hissettiğimiz o tanıdık duyguyu.
Şimdi bu odada
en çok susuşlarımız konuşuyor.
Çünkü bazı cümleler vardır;
söylersen bitersin,
susarsan içinde büyür.
Biz sustuk...
Ve sustukça
birbirimizden biraz daha uzaklaştık.
Belki aşk ölmedi...
Belki sadece
onu yaşatacak iki insan kalmadı içimizde.
Güneşi kaybettik.
Ayı kendi karanlığımızda söndürdük.
Bir zamanlar “ömür” dediğimiz şey,
şimdi geçmişten kalan birkaç fotoğrafa dönüştü.
Ve insanın canını en çok ne yakıyor, biliyor musun?
Birini kaybetmek değil...
Bir zamanlar seni herkesten çok seven insanın,
bir gün sana hiçbir şey hissetmemeye başlaması.
İşte biz orada bittik.
Birbirimizi terk etmedik aslında...
Önce sevgimizi,
sonra kendimizi
ve en sonunda da
birbirimize dönme ihtimalimizi kaybettik.
Şimdi aynı göğün altında
iki ayrı yalnızlık yaşıyoruz.
Ve geriye dönüp baktığımda
anlıyorum ki...
Biz bu aşka geç kalmadık.
Biz birbirimize de geç kalmadık.
Biz,
kendimizi kaybettiğimizi fark edene kadar
yaşadık sandık.
Ve bazı hikâyeler
bir veda ile bitmez...
İki insanın,
aynı odada birbirine yabancılaşmasıyla
sessizce gömülür.