Kırık ayna Şiiri - Serhat Gazi

@SERHAT GAZİ:
Bir insan kaç defa eksilir yaşarken?
Kaç defa kendi cenazesini kaldırır da duyurmaz kimseye?
Biz ki zamanı avuçlarımızda tutacağız sandık,
Meğer zamanmış bizi parmaklarının arasında ezen yavaşça, sessizce...
Ne o çok güvendiğimiz dağlar kaldı yerinde,
Ne de gölgesinde soluklandığımız o eski ağaçlar.
Birer birer çekildi hayatın renkleri yüzümüzden,
Geriye sadece bir avuç kül, bir de unutulmuş ahlar kaldı.
Aynalara bakmaya korkar olduk bu yüzden;
Çünkü orada gördüğümüz yüz, bize ait değil artık.
Bir gençliğin, bir ömrün gürültüyle çöküşüdür bu;
Ne tutunacak bir dua kaldı elimizde, ne sarılacak bir tanıklık.
Ve işte gecenin en ağır, en çıkmaz yerinde gelen o son gerçek:
İnsan en çok kalabalıklarda yalnızlaşır, en çok sevdiklerinde sınanır.
Meğer yaşamak dediğin; ölümü beklerken topladığımız çakıl taşlarıymış...
Şimdi sustuk ya...
Kimse vurulduğumuz yeri bilmeyecek,
Kimse bu yangının ne zaman söndüğünü anlamayacak.