Başkaları incinmesin diye
kaç kez susturdum içimdeki sesi,
kaç gece kendi kalbime
başkasının hatırına nöbet tuttum...
Bir sözüm vardı, söylemedim;
bir sızım vardı, göstermedim.
Herkesin yarasına merhem olurken
kendi içimde kanamayı öğrendim...
Ben en çok sustuğum yerden kırıldım,
kimse duymadı içimdeki çığlığı.
Birinin gönlüne kış düşmesin diye
kendi baharımdan vazgeçtim...
Ne zaman bir kalp kırılacak olsa
kelimelerimi gömdüm içime.
Bir başkasının gözleri dolmasın diye
yağmuru ben oldum gecelerce...
Sonra bir gün,
ne bir veda bıraktım ardımda
ne de hesap soran bir cümle…
Yalnızca kendimden uzaklaşan
ayak izlerimi topladım...
Çünkü yorulmuştu içimdeki insan;
hep affetmekten,
hep anlamaktan,
hep kendini son sıraya koymaktan…
Şimdi biliyorum,
her susuş biraz kendinden vazgeçmek,
her uzaklık biraz geç kalmış bir merhametmiş...
Başkalarının kalbi kırılmasın diye
kendi kalbimi kaç kez kırdım,
saymadım…
Meğer insan,
en derin yarasını
kimseyi üzmemek için
kendi elleriyle sararmış...
hember
06 Nisan 2019
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 15:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!