Kendimi Affetmeye Çalışıyorum

Hani “iyi ki vardım” ben?
Bunu söylerken hangi yüzündeydin,
Hangisiyle baktın bana,
Hangisiyle beni kandırdın?

Ben seni severken
Kendimden parça parça vazgeçtim,
Eksildikçe sana yer açtım,
Sen ise hiçbir şeyinden ödün vermeden
Beni izledin.

Benden vazgeçmen zor olmadı,
Çünkü vazgeçtiğin şey
Hiçbir zaman tam olarak senin değildi.
Ben senin için bir ihtimaldim,
Bir boşluk,
Bir can sıkıntısı geçene kadar tutulan bir el.

Gidişin canımı acıtmadı,
Asıl acıtan
Arkana bile bakmaya gerek duymayışındı.
Çünkü dönüp bakmadığın yerde
Bir hayat yıkılıyordu
Ve sen bunu umursamayacak kadar rahattın.

Sen beni kaybetmedin,
Çünkü kaybetmek için
Önce sahiplenmek gerekir,
Sen sadece bende oyalandın.

Ben seni kaybetmedim,
Ben kendimi geç fark ettim.
Bir insanın
Bir başka insanın hayatında
Bu kadar iz bırakmadan gidebilmesine
Şaşırdım sadece.

Şimdi geriye dönüp baktığımda
Sana değil,
Beni buna razı eden sessizliğime kızıyorum.
Çünkü insan
Değerli olduğunu
En çok değersiz bırakıldığında anlıyor.

Hani “iyi ki vardım” ben?
Bazı cümleler var ya,
Söylendiği an doğru,
Yaşandığı an yalan.

Ve ben artık biliyorum:
Beni kaybetmediğin için üzülmeyeceksin,
Ama bir gün
Sahiplenebileceğin birini aradığında
Ben çoktan
Geçip gitmiş olacağım.

Bana bunu layık gören
Kendimi affetmeye çalışacağım.
Ömür Can SÖNMEZ