Hayat beni küçük yaşta olgunlaştırdı. 6 yaşımda çalışmaya, 8 yaşımda ailemden kopmaya, 12 yaşımda ise kendi evimi kiralayarak ayakta durmaya başladım. Gece sokaklarda uyuyup, gündüzleri fırında çalıştım. Karnımı doyururken, bana sokakta yoldaşlık eden köpeklerle lokmamı paylaştım.
13 yaşımda sahneyle tanıştım; “Düşler Solisti” oldum. Kazandığım ilk büyük ödül, sesime ve emeğime verilen bir takdirdi. Genç yaşta kurduğum fabrikada onlarca kişiye iş verdim. Her düşüşümde yeniden başladım, çünkü vazgeçmek bana göre değildi.
Aşkı, dostluğu, güveni sorguladım. İnsanlara mesafeli oldum ama içimdeki sevgi hiç solmadı. Her şeye rağmen hâlâ inanıyorum; bir insanın hayatı, başka birine umut olabilir.
Ben yaşadım, gördüm, düştüm, kalktım. Şimdi ise anlatıyorum. Çünkü kelimeler de iyileştirir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!