Hiçbir yere gitmedim aslında,
Sadece içimde biraz daha derine indim.
Her düşünce, bir merdiven basamağıydı;
Ve her basamakta biraz daha az ben vardım.
Penceremde bir gökyüzü var — ama bana ait değil.
Bulutlar geçiyor, aceleyle, sanki bir anlam peşindeler.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta