Karanlık gecenin koynunda, yalnızlıkla dans eder ruhum,
Yüreğimde yankılanan hüzün, sessiz çığlıklarla dolu bir umudum.
Dostlardan uzak, sevginin gölgesinde kalmışım,
Mutluluk yitik bir hazine, bulmaya hasret kalmışım.
Günler geçer de bitmez, her an bir çile, her nefes ağır,
Depresyonun eşiğinde, düşlerim tarumar, ümitler dağılır.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta