Bazen denizlerin en dibidir benim yerim,
Bazen en yüksek dağların zirvesinde bir engebede,
Ama alçakça bir yer değildi, insanlara durup baktığım yer.
Ne alçakta gördüm kimseyi ne de kendimi çok yüksekte,
Sadece yürümeye çalıştım, kendi ayaklarımın üzerinde!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta