Kendi Fermanım Şiiri - Sadık Kocabaş

KENDİ FERMANIM:
Ne Hızır’ın hükmü, ne cellat eli,
Bize vız gelir bu dünyanın yeli.
Kırılsa kanadım, kopsa da dilim,
Kendi fermanımı kendimce yazdım.

Dost diye bağrıma bastığım yılan,
Gül atıp yaralar, sözleri yalan.
Mertlikten geriye bir hüzün kalan,
İkrarın bendini, elimle bozdum.

Yezit’in taşları havada söner,
Münkirin devranı tersine döner.
Bizde bu hakikat ateşi yanar,
Ölmeden mezarım, dilimle kazdım.

Korkuyla atılan gül, taştan ağır,
Dostun kulağı sağır, kalbi de sağır.
İster asın beni, ister bağlayın,
Kaderin hattını, kanımla çizdim.

Dünya malı sizin, serimiz bizim,
Hakkın divanında yerimiz bizim.
Alnımıza yazılan sırrımız bizim,
Gelen bu kazayı, sabırla süzdüm.

Toprağa düşse de bu dertli başım,
Dinmez bin asırdır, kanlı gözyaşım.
Gül yarası oldu, mezar yoldaşım,
Kalemsiz Şair’i, özümde gezdim