Kendi ekseninde Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Ben, kendi ekseninde dönen
yorgun bir gölgeydim.

Yolum uzardı,
ama hiçbir yere varmazdı;
hangi sokağa çıksam
adımlarım yine bana dönerdi.

Ne güneşin sıcaklığını
üstümde uzun süre tutabildim,
ne de ayın serin ışığında
başımı kaldırıp kalabildim.

Toprağım vardı,
ama kök salmayı bilmezdim.
Bahar geçerdi yanımdan;
ben onu
başkasının penceresinde açmış
bir çiçek sanırdım.

Yıllar,
ayaklarıma dolanan ince bir ip gibi
beni ağır ağır kendime bağladı.

Dünya değişti sandım.
Meğer değişen dünya değil;
içimdeki eski kuyu
sesini büyütmüş.

Ve yolun sonuna vardığımda
şunu öğrendim:

İnsan,
ne kadar uzağa giderse gitsin,
kendi içinden çıkacak
bir kapı bulamazsa
her yol
yeniden kendine döner.