Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Saçların dökülmüşken kıvrım kıvrım yüzüne
Ay telini kıskanıp cemaline vuranda
Elsiz, ayaksız ruhlar görününce gözüne
Korkarak uyanırsan gece vakti bir anda

Üzülme, ben gelirim

Nefesim bir mavi yalnızlık
Senin göklerinde tanıdığım
Elim karanlığa uzanıyor
Karanlık oluyor emellerim

Doru bir at koşuyor ala şafakta

Taş Köprü’de bağdaş kurdum
Ağlıyordu, sustu Vardar
El uzattım, selam verdim
Boyun büktü, pustu Vardar

Yüreğini gam bürüdü

Gözlerine vurulmuşken
Gözlerine doyum var mı?
Vuslatına kurulmuşken
Vazgeçecek huyum var mı?

Sevi göğüm, yıldızımsın

Mal beyanım bu beyim
İğim, eşeğim aha!
Orta yerde her şeyim
İpim, kuşağım aha!

Hele yaklaş, beri bak

Unutmak mı, asla, unutmak ne ki!
Elinde şikârım, vazgeçmem senden
Kadere imanım kavi gene ki
Ölsem de çekerim, vazgeçmem senden

Yazgısın silinmez, değişmez yazgı

Bir karışık hâl şu anki
Yurtta sağlam iş kalmadı
Kel Ali’nin Bağı sanki
Atılmayan taş kalmadı

Yoksullukta ine çıka

Bundan sonra beni boşa
Arama sen vefasız yâr
Muradına koşa koşa
Varama sen vefasız yâr

Sen biricik, sen ki tektin

Ben milletim, millet; aslolan benim
Deliye, densize vekâlet vermem
Yurduma kurbanken ruhum, bedenim
Haine, kansıza vekâlet vermem

Evvela başlarda akıl ararım

Beyler, sizin zulmünüz
Vız gelir tırıs gider!
İtliğiniz, ilminiz
Vız gelir tırıs gider!

Baş kaldırdım düzene