Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Yüzüm, gün yanığıydı;
Kışlağıydı ayazın.
Utanıp da gülmezdim.
Masmaviydi gözleri,
Gözleri mavi deniz...
Bense yüzme bilmezdim.

İmtihan var hayatta
Hayır, şerde sınanır
Süvariler kır atta,
Pusat erde sınanır

Bir acıdır onulmaz

Sakın “Unuttum!” deme sakın ha, sakın, sakın!
Söz bitmeden omzuna sal gelir, utanırsın!
Bir sitemli bakışın eceli eyler yakın
Bu garibin başına hâl gelir, utanırsın!

Ben üç günlük dünyada üç ömürlük yas çektim

Bizim elde Müslümanlar bir garip
İslâm doğar, gâvur ölür, utanmaz!
Aziz Kur’an Müslüman’dan muzdarip
Ki Kıyamet yakın gelir, utanmaz!

Beş şart bilir, beşin ancak dördü yok

Seher vakti gün ışırken
Usul usul yâr uyanır
Gözüm güne alışırken
Gök çırpınır, yer uyanır

Gönlüm coşkun tuğ altında

Sana “Uyan!” derim bak!
Uyan, uyan hemşerim!
Yoksa kâbus olacak
Ruhun, rüyan hemşerim!

Göz yumduğun, taş biler

Bir mavi gölgelikte uyuturum gönlümü
Gözlerim uyku bilmez
Benden hayli uzakta büyütürüm gönlümü
Gizlerim uyku bilmez

Buluttan bir beşikte rüzgârın türküsüyle

Bıktık ulan, bıktık be!
Nevrinizden usandık!
Zıvanadan çıktık be!
Cevrinizden usandık!

Ayrılığa aşeren

Lütfi Yıldız'a...

Senden sonra bir derdimi
Yüz etmekten usandım yâr
İlk cemrede kalp yurdumu
Güz etmekten usandım yâr

Ettiğin yanına kâr kalsın senin
Ben seni unuttum, ben seni çoktan
Kimsesi değilim artık kimsenin
Ben seni unuttum, ben seni çoktan

Her gece ağlayıp sızlamıyorum