Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Bir kervan dizilmiş peşi peşine
Soran yok, bu kervan nereye gider?
Herkes birbirinin bakar peşine
Sanırsın bir sürü meraya gider

Menzil yok, merak yok, yürünür yalnız

Yâr benim gönlümü yaranı kim bilir?
Gönlüme nakşolmuş yâranı kim bilir?

Geceler harami, ak mıdır kara mı?
Bu benim yaramı saranı kim bilir?

Bu kibir ne, bu kemlik ne, bu kin ne?
“Beyim!” deyip bükülmeyen kim kaldı?
Bu harmanda hasat nedir, ekin ne?
Ecel gelip ekilmeyen kim kaldı?

İnkâr ehli ne müjdeler ne kutlar?

Duysun beni kamu âlem
Ben Oğuz’un öz oğluyam
Dağlar eritir meşalem
Ben Oğuz’un öz oğluyam

Zülkarneyn’dir asıl adı

Leyleğin yuvadan attığı yavruyum
Zayıfım, küçüğüm biraz.
Kardeşlerim yaşasın diye
Annem bile tanımaz

Annem bile tanımaz,

Ne barikat tutar beni
Ne kelepçe ne karakol
Otobüs, tren de tutmaz
Deniz hiç tutmaz

Dünya durmadan dönse de

Mevsim bahar,
Ruhum zemheride tutsak,
Sevincim yok el kadar...
Bilirsin,
Sen bana iyi gelirsin.
O hâlde yâr!

Dün gece düşümde mihmanım oldun
Biraz solgun gördüm, iyi misin yâr!
Sen bana gelip de kapı mı çaldın?
Hayli dalgın gördüm, iyi misin yâr!

Oturdun, gitmedin uzun bir süre

Gökyüzüne kucak açtım
Yer yakındı, kaçtı benden
Maveradan öte geçtim
Sır yakındı, kaçtı benden

Irayınca çarh-ı felek

Biri saysın bir taraftan
Gerçek, yalan kaç kişiyiz?
Beri gelsin bertaraftan
Baki kalan kaç kişiyiz?

Hani Havva, hani Âdem?