Kemal Doğanay Şiirleri - Şair Kemal Doğanay

Mekke'de açmıştı Amine Gülü,
Güllerin Sultanı Sensin Efendim.
Medine'den çıktı İslam Bülbülü,
Güllerin Sultanı Sensin Efendim.

Kar mı yağdı dünyama bu gizli sancı neden?
Doruklarımda hala o kartallar uçmuyor.
Ben miyim arkasına bakmadan kaçıp giden?
Gönlümde kara sevda karanfiller açmıyor.

Hüzün dalgalı deniz, bağrımda derin yara

Hakkın huzurunda susan şu dağlar,
Bülbüller susunca güller konuşur.
Gönlümüze sevda asan bu bağlar,
Bakışlar susunca diller konuşur.

Ferhat dağı deler Şirin duada
Leyla'nın gözyaşı akar rüyada
Mutlu olan var mı koca dünyada,
Kimisi ağlarken kimisi güler.

Kabir dedikleri derin bir kuyu
Nereden alıyor insanlar suyu
Canı çıksa bile değişmez huyu,
Sakın bu sözlere gülme sen hafız!

Bayrağın alında Şehit kanı var

Hayır Çarşısında yetimin yüzü,
Gül desende bile gülmez gardaşım.
Hep yollarda kaldı garibin gözü,
Gel desende bile gelmez gardaşım.

Karaşeyh Köyü'nde açmıyor güller

Bizim yaylalarda kuzular meler,
Sen bizim yaylayı bilmezsin balam.
Şimşekler çakınca gökleri deler,
Çağırsam yaylaya gelmezsin balam.

Neredesin sevda kuşum
Toprak gibi kavrulmuşum
Bende sana vurulmuşum,
Yeter artık gönül kuşum.

Kanatlanıp uçacağım

Karlar yağar rüzgar eser
Sanmayınki insan küser
Güneş doğar sesi keser,
İman varsa gönül rahat.

Kahramanlar gelir Ural-Altay'dan,
Bir güzel ülküdür gönül verdiğim.
Karanlık gecede şu Doğanay'dan,
Bir güzel ülküdür gönül verdiğim.