Kelimelerin Mevsimi Şiiri - Huban Asena ...

Dilimin çorak topraklarında mevsimler nihayet yüzünü döndü,
Gözyaşının tuzuyla sulanan her tohum bugün sessizce uyandı.
İçimde büyüttüğüm uçsuz bucaksız ve koyu karanlık,
Bir mısranın şafağında, binlerce hecenin gür ışığına dayandı.
Eskimiş sessizliklerin yerini artık taze cümleler alıyor,
Ruhumun bu son baharı, ebedi bir sabaha doğru yola koyuluyor.

Şimdi vakit, kalbimdeki ağır sancıyı dökme vakti,
Eğildim bereketli toprağıma, başladım o büyük kelime hasadına,
Orak vurduğum her harf, ruhumun kimselere söylenmemiş vasiyetidir.
Karıştı terim, kağıdın bembeyaz ve soğuk tadına.
Topladım kucağıma ömrümün en gizli hikâyesini,
Gelecek günlere birer harf, birer umutlu nefes bıraktım geriye.

Ayıkladım sapından hayalleri, eledim yüreğimdeki bütün hüzünleri,
Mürekkep kokan rüzgâra savurdum dünyanın boş ve sağır gürültüsünü.
Her bir kelimeyi bir tuğla gibi üst üste koydum yorgun dizelerime,
Kuruyorum kendi ellerimle ruhun en sükûnetli, en derin örtüsünü.
Kimsenin bilmediği kuytu köşelere sığdırdım incinmiş varlığımı,
Huzurun kapısını mısralarımla mühürledim bu sessiz gece vakti.

Kelimeler kök salıp dallandı, mısralar gür bir orman oldu sonunda,
Heceler yaprak yaprak döküldü titrek ve yorgun avuçlarıma.
Güneşin kavurduğu ruhum, satırların arasında bir serinlik buldu,
Sığındım kendi yarattığım devasa çınarların gölgesi altına,
Hiçbir elin uzanamayacağı o sonsuz derinliğin içine,
Ve orada bıraktım tüm hırçın, dipsiz ve yorucu acılarımı.

Dışarıda hayatın bitmeyen, insanı yoran, beyhude telaşı var,
Sokaklar dar birer parantez, insanlar virgül gibi eğri ve kararsız.
Oysa benim mısralarımın ikliminde ne dondurucu bir kış var ne de kar,
Dindi kalbimin o yıllardır süregelen fırtınası, şimdi masum ve sessiz.
Zaman burada durur, akmaz o her şeyi eskiten zalim nehir,
Sadece bir şiirin nefesi duyulur bu geniş ve hür olan boşlukta.

Yorgunluk eski bir kitap kapağı gibi usulca ve şefkatle kapandı üzerime,
Ruhum, kendi ektiği bu bahçede nihayet o beklenen huzuru buluyor.
Dünya artık bir toz bulutu kadar uzak, yıldızlar dize dize düşerken elime,
Ben artık en derin dinginlikle, huzurla uyuyorum şiirin gölgesinde.
Kendi yarattığım bu ormanın sonsuz sükûnetine emanetim şimdi,
Artık kelimelerin hasadı bitti, veda ettim her türlü dünya kederine.