Kelebekler kendi kanatlarını göremezler, ne kadar güzel olduklarını bilmeden göçüp giderler...
Tavus kuşları hep ayaklarına bakarlar..Bu yüzden de Hayatları boyunca tüylerinin nazeninliği ile meşgul olmak yerine, ayaklarının çirkinliğine üzülürler...
Kuşlar kanatlarını özgür oldukları için ahenkle çırpmazlar..Hayatta kalabilmek için onlara ihtiyacı vardır.. Bu yüzden kanatlarının gözalıcığını bilmezler..Hayatsallığını bilirler..
İnsanlarda böyledir işte..Hep hayatlarındaki olumsuzluklara kitlenip, başkalarının hayatındaki güzelliklere özenirler.. onların beğenmedikleri hayatları başkalarının özlemidir hayalidir... bilmeden ölür giderler..
Kayıt Tarihi : 20.10.2026 16:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!