Kelamsız Mektup Şiiri - Enes Yakıştır

Gel otur şöyle karşıma, konuşalım yine tek kelime etmeden,
Hani o dar servis köşesinde yaptığımız gibi, kimse bilmeden...
Bir emirle arkaya sürülmek istenirken adımların,
Tam karşımda durup da sükûtla mühürlenmişti o vakarın.

Binanın serin gölgesinde beklerken doğuya dönük,
Bahçeye vuran o parlak hatta bir siluet belirdi sönük.
Sol yanıma süzülen o narin gölgeyi sezdi de basîret,
"Yol verin" nidasıyla dağıldı kalpteki o kadim hayret.

Sahi Hacer, sen de duyar mısın bastonum mermere vurdukça bu sızıyı?
Yoksa bir kader çizgisi mi sayarsın alnımıza yazılan bu yazıyı?
Aylardır bir tek kelâm düşmedi aramızda, ne bir nida ne bir hece,
Ama göz perdemin ardındaki karanlığı şems eyledin her gece.

Ne bir ad koyabildik bu yangına, ne uzanıp tutabildik eli,
Yüreğin kuytusunda büyüttük o en ağır, en mukaddes vebali.
Görüş kabini gibi duran bu dünyada iki dilsiz divaneyiz;
Biz kelâmla değil ey yâr, susarak kurulan sarsılmaz kaleyiz.

Ben seni konuşamadığım için yazdım, mısralara döktüm bu yangını,
Hangi lügat taşır ki söyle, göğsümde eriyen o mermer sabrını?
İki yabancı sansın bizi bu cihan, varsın koridorlar sağır baksın,
Enes der ki; söz tükendi ey yâr, bu dilsiz mektup arşta kalsın...