Kefaret Mülazımdır Şiiri - Saadet Koldaş

Kendimden çok uzaklardayım
Ellerim bir yabancının elleri gibi
Gökyüzüne yedi ismiyle birlikte sesleniyorum
Adımı manolyalı defterimde saklamalıydım
Defterim bir yabancının defteri gibi
Şiir de yazamam şair de olamam şiir de
Elbette aşağılık küçümsemeler kazandı, elbette
Zamanın sonsuz koridorları evrenin orta yerinde tüm vicdansızlıklar içerisinde umudu
taşırken
Ayıp, şu söylediğim söze yazıklar olsun

Ben böyle değildim…
Eski uygarlıklara koşardım bin yıl öteden
Mekan zihnimin içerisinde bir yerlerdeydi
Salyangozları ürpertirdi öylesi hayaller
Vücuda gelmez suzanlar ve aşklar biriktirirdi
Şimdi bu kalem tutan parmaklar benim mi kağıt benim mi
Acımasız yeminler etmiştim kendime son şiirimi yazmaya dair
Çünkü yazmak yaşamaya engeldi, onun zıddıydı
Aynada gördüğüm yüz şüphesiz çok güzel
Ama nasıl benim olmayan bir yüzü sevebilirim
Sahi benim bir yüzüm var mı?
Yoksa sesten ve kokudan mı ibaret cismim?
Koyu sarmaşıklara tahammülü olmaz duvarlarımın
Onlar çile ve umuttan yoğrulmuşlardır
Belki zaman içerisinde parçalanıp bir mitten ibaret kalmışımdır
Bu yüzden yokken varlığım bilinmektedir
Benim yüzümse şayet aynada tuttuğum
O halde kendimi nasıl

nasıl
nasıl inkâr edebildim
Ah!
Kendime yabancı olsam iyi
Yabancıya kendim olmuşum gibi