Kayıp Devrin Çocukları Şiiri - Yücel Özkü

KAYIP DEVRİN ÇOCUKLARI
Biz bir kayıp devrin çocuklarıyız,
Sokaklarda büyüttük suskunluğumuzu.
Bir yanımız bahar, bir yanımız ayaz,
Gecelere bıraktık çocukluğumuzu.

Avuçlarımızda yarım kalmış düşler,
Ceplerimizde buruşturulmuş yarınlar.
Bir türkü gibi sustu gençliğimiz,
Pencerelerde bekledi uzak sabahlar.

Ne çok şey bıraktık ardımızda,
Ne çok “keşke” kaldı içimizde.
Gülüşlerimiz erkenden yoruldu,
Yüreğimiz büyüdü çocukluğundan önce.

Duvarlarda sarardı diplomalar,
Kapılarda eskidi bekleyişler.
Şehirler ışık ışık akarken geceye,
Biz sessizce baktık uzaklara.

Yolumuz dar, göğümüz ağır bugün,
Yarın, uzakta titreyen bir ışık.
Küllerin altında saklanan kor gibi,
İçimizde hâlâ sönmeyen bir ışık.

YÜCEL ÖZKÜ
22 Ağustos 2026/17:26