Söylesene çocuk, nasıl böyle umut dolu bakabiliyorsun dünyaya?
Bu kadar kirli ve tekdüzeyken herşey,nasıl mutlu olabiliyorsun hala?
Anlat çocuk bilmeliyim bende; gözyaşında ki masumiyetin,gülüşünde ki samimiyetin sırrını...
Cebinde ki birkaç misket, elinde ki şu topaçla nasıl yetinebiliyorsun anlat hadi...
Sabah kavgaya tutuştuklarınla, akşam oyuna dalabilmek; nasıl gelebiliyorsun üstesinden tüm bu kırgınlıkların ?
Kalbin nasıl böyle kocaman? Ağaçları, kuşları, oyunları, oyunbozanları; siyahla beyazı, pembe elbiseli o küçük kızı nasıl sığdırabiliyorsun yüreğine ?
Bir sırrın var biliyorum ve bekliyorum...
Yoklama defterinden tanımadım sizi,
Benim haylaz çocuklarım
Sınıfın en devamsızını
Bir sinema dönüşü tanıdım
Koltuğunda satılmamış gazeteler
Dumanlı bir salonda
Devamını Oku
Benim haylaz çocuklarım
Sınıfın en devamsızını
Bir sinema dönüşü tanıdım
Koltuğunda satılmamış gazeteler
Dumanlı bir salonda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta