Kavuşmak yetmiyor Şiiri - Serkan Kaya 2

‎İnsan bazen birini, sesi kesilince tanır,
‎Bir boş sandalye, yarım bir cümle onu hatırlatır.
‎Zaman geçer, kalabalıklar değişir, hayat yol alır,
‎Ama bazı yokluklar geçmez; insan sadece özlemeyi öğrenir.
‎
‎Senden sonra hayat devam etti, en azından öyle göründü,
‎Aynı sokaklardan geçtim, ama her köşe seni düşündürdü.
‎Bir şarkı, bir koku, yarım kalan bir söz seni geri getirdi,
‎Meğer özlemek, sen yokken bile her şeyde seni görmekmiş.
‎
‎Sonra döndün; sustu sandığım ne varsa yeniden konuştu,
‎Bir bakışın yetti, içimde biriken bütün duvarlar yoruldu.
‎Ne sen unuttun beni, ne ben senden gerçekten vazgeçtim,
‎Meğer iki inatçı kalbin barışması, birbirini hâlâ çok sevmesiymiş.
‎
‎Şimdi bir bakışın var; içinde kırgınlığından kalan izler,
‎“Bir şeyim yok” dersin, gözlerin başka şeyler söyler.
‎Biz onca yolu aşıp yeniden yan yana gelmişken,
‎Sen hâlâ naz edersin, ben kaçırdığımız günleri özlerken.
‎
‎Çünkü bazı insanlar hayatından geçmez, içine yerleşir,
‎Yıllar geçse de bir yanı hep aynı yerde bekleşir.
‎Kavuşmak özlemi bitirmez, yalnızca şeklini değiştirir,
‎İnsan sevdiğine kavuşsa da, ona yine hasret biriktirir.
‎