Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Vakitlerden bir vakit, ulaşacağım yamacına,
Belki sisli, bir kış şafağında,
Yahut, kuru çalılar savrulurken beton yollara,
Dolaşacağım civarında,
Tepemde aydede, tabanımda okyanus,
Süzüleceğim öte tarafa,

Yerden kesilmesin ayağın,
Adımını yavaş atmayasın,
Yel gibi esip gürleyesin,
Koş yetiş, vakitlice!
*
Yokuşlar karşına çıksa,

Bahar akşamında, vakit tamam,
Sessizce duruyor, koca dünya,
İniyor yavaşça, gökten gece,
Rüyasıyla sarar, tüm cihanı,
Huzur doluyor, bak şu göğsüme,
Tarifi zor olan, bir hevesle,

Girmiş olsa da,
    araya dağlar,
Tekrar vardığında,
    o kutlu nöbete,
Ne bıraktığın mevzi,
    eynı siperdir,

Maziye karışan, o günler uzaktır,
Unutup gittiğin, dostları anma dem.
Ah gönül, sızlayan, biçare o gönül,
Gör, güneş batıyor, ufukta bir elem,
Yeniden maziye, dalma vaktidir bil.
*

Hiç toplamadım meyve,
Bahçelerde.
Bildiğim ve izlediğim ışıklardı,
Yıldızlar.
*
Beklemedim aydınlığı,

Ne,
    kadar gülünç,
Şu dünya,
    denen podyum,
Doğuyorsun,
    kayboluyorsun,

Bir yandan,
----aşağılansa da,
Bir davası da,
----hazinesine saldırmak,
Var insanların,
----ticaret yapanı,

Diyardan diyara, ulaşır ünü,
Aydınlatır sanki, karanlık günü,
Nesiller boyunca, sürer hep dünü,
Kıdemli sestir, var bir de heyecan.
*
Sözleri süzülür, yürek teline,

Vardı annem,
----küçücük ellerim,
Hevesliydiler yapmaya,
----yaptığın her işi,
Ve vardı annem,
----minik minik kulaklarım,