Karşı Pencere Şiiri - Onur Teryakioğlu

Karşı apartmanda bir, pencere hep aydınlık,
Bir çocuk kahkahası, bir sofra kalabalık,
Ben balkonda, elimde, soğumuş çay, karanlık,
Sayarım tabakları, perdede bir aralık.

Gösteriş derdim ona, bu mutluluk yapmacık,
Kıskanmak bana göre, değildi, öyle derdim,
Oysa o sarı ışık, halıma düşer açık,
Gösterir tozumu da, yarım kalan her derdim.

Bir akşam ışıkları, söndü karşı evlerin,
Sevinmedim, bilmedim, adını bu kederin,
Karanlığım benimdi, yalnız kaldı, en derin:
Kızdığım onlar değil, kendi boş sofram imiş.