Kareli Kaydırak Şiiri - Emine Bebek

kareli kaydırak
beşinci sayfasına kuruldu çizgi romanımın
mavi gri renkli kareli kaydırağım
asılır gri düğmelerine küçük beyaz parmaklarım
sabrın kucağına ılık ılık kayardım
kır çiçekleri açardı ilk basamağında
gelincikler toplar başıma taçlar yapardım
papatyalar eklerdim arasına sarı beyaz
açmayan gelinciklerin kabuğunu patlatır
kareli kaydırağa tersten çıkardım

sen bahardın
şimşek çakardı sen yağardın
bağırıp kükreyince gökyüzü çatık kaşlarıyla
ilk sana koşardım
kıskanırdı portakal ağacının altındaki papatyalar
tırmandıkça başına omuzlarından
ezberlerdim bilinmez zamanları yokuşları
yolda kalmazdım
dudağından açık pembe kayıklar doldururdun kucağıma
yağıp taşarsa gözyaşlarım
açık pembe kayıklarla kıyıya çıkar boğulmazdım
yanağımla yerdim beyaz pamuk şekerimi
son parçasını saçlarının arasına sakladım
o beyaz rüyadan hiç uyanmadım

güldüğünü görünce kekik toplardı sol gamzem
çok severdin kekik kokusunu
her akşam gamzemi koklardın
sonra sen kekik kokardın
ev birden kekik dolardı

yollarım hep mordu
morun yanına en çok yeşil yakışıyordu
bir gün sen gittin
siyah taşlar battı ayaklarıma
yoruldum avuçlarımla kenarlara koymaktan
parmaklarım kanıyordu
bir gece geldin şimşir taraklar döktün saçlarıma
çünkü sen şimşir taraklar dökerdin hep saçlarıma
kumral kalemlerle çizili kırmızı menekşeler akardı

sonra beni
Allah'ın merhametsiz olduğuna kimse inandıramadı

"hava çok soğuk montsuz hasta olursun "
diyerek sevmişti bir gün öğretmenim
bence hipermetroptu gözleri doktora gitmeliydi
giyerken kırmızı plastik çizmeyi yanıma gelmiştin sabah
yağmur tam kırk dokuz parmak yağıyordu
kollarını dizlerime kadar giymiştim
ellerin büyük gelmişti boynuma dolamıştın
yumuşacıktı ve çok sıcaktı
odacıklarına kalbimin sobalar kurulmuştu
yanarken çam kamgalarının çıtırtısı seni fısıldıyordu

çok doyunca hıçkırık tutmak gibi bir şeydin
ne zaman üşüsem
kalbim çok doyuyor boynum tutuyor ellerini

emine bebek
*Rahmetli babamın aziz hatırasına...