yolcu taşımıyordu vagonlar sanki
çam sızısından süzülen reçine kokuları
güz soğuğu sinmiş kuru kış narları
yüksek yayla gecelerinin çıtırtılı ateşi
birden bir demir uğultusu yardı içimdeki sessizliği
baktım vagonlar gri
boşlukta asılı duran bakışlar gri
ceketler sokaklar gri
ıslak bir serçe gibi titriyorken gördüğüm bu telaş
vagonlar
peronlar
caddeler
koştururken kalbinizi nereye saklıyorsunuz
yüzünüzden eksilen bir şeyler var
ruhunuzu nelere rehin bıraktınz
gökyüzünde buluttan şölenler de var
bir baba ocağı kokusu her yanı sardı
kimi ziyan oluşuna yandı hikayelerin
kimi yazılamayışına
bir de hikayeler vardı yaşanılası
etrafı sessizce sarıldı
geride derin iç çekişler kaldı
garson bey bolca dem var açık doldur
yine ağır gelirse demini azalt
üstüne sıcacık duru bir su
bilebilir mi garson
ya da kim bilebilir
dünyanın bir bardağa doldurulup servis edildiğini
demin deme değdiği vakitler bunlar
zamanın kabuğuna çekildiği
ruhun kuyusuna eğildiği
iç ses
susma
susarsan çay biter
yine karıştı çayın dumanı insan esintisine
teğet geçerken insan insandan
çay kaşıkları değil kenara bırakılan
yağmur durdu
masalar da boşalıyor
bugün bir hasta olmaktan korktum
bir de sana alışmaktan
emine bebek
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 15:53:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!