Karanlık Şiiri - Turğay Çeken

Karanlık ve kasvetli yollardı sana getiren
Yalnızdım, üşüyordum üstelik
Ölüm yolunda giden bedene
Melekten bir ruh ekledin
Sancımı dindiren
Gönül ibadetime sebeptin en olunmaz gecelerde
Kader şaşmazı, ortak düşümdün siyahın sadeliğinde
Sevdim
Herkese inat, herkese göğüs gererek
İlk kez kaderime gülümser bir halde
En çok da kendime inatla,
Sevmeyi bilmeyen gönlüme sevdayı işleyerek sevdim
Anladım sevdanın ovasını, serin yaylasını
Genişliğinde yüreğimin, sana giden yolunda

Ve ben dili mühürlüm
Ve ben
İlk kez anladım ruhumun incisini seninle
İlk kez anladım sevdamın şiddetini
Çünkü ben denizkızım
İlk aşkımı yaşadım seninle
İlk görüşte, ilk sevişte
Dilim çaresiz, kilitli
Kelimelerim kifayetsiz, naçar
Kalbim yaralı, dokunduğun her yerde
Dedim ya kalbimin mührü
Dilim dilsiz, elim akılsız, kalbim kırık
Aşkım çağ atladı yolunda, ya sen
Hayatın renkli yokuşlarında
Sade bir sevdaydı kalpten kalbe giden yolda, içimde
Ama sen!
Saatler aşkı vuruyor sevgilim
Geliyor musun kelebekler ölmeden