Karaçalılar Şiiri - Can Manifesto

Karaçalılar devrildi üzerine
ömrünün bir zerresinde.
Korktu, ölüp gideceğim yaşamanın busesindeyken diye.
Duyuyor şimdi dağlardaki rüzgârın en güzel melodilerini.
Artık sırıtıyor içindeki dertlere
çünkü biliyor:
İnsanın içindekiler hiçbir zaman eksilmiyor.

Bir sevdiği yoktu yüreğinde.
Şayet eğer doğarsa kalbinde bir güneş,
mutlaka dizelerinde yazarmış.
Kendisi öyle söyledi.
Müşerref olurmuş bir gün güneş hiçbir zaman batmaz ise.

Şimdi deli dolu ve hâlâ coşkun.
Hiç değişmedi kısık gözleri,
saçlarının rengi
ve cenazeye benzeyen ince bedeni.
Hâlâ su gibi düşünüyor ama
insanlığı kalbinden gitmedi.