Önce bir sis perdesi,
Yoğun ve bir o kadar da ürkütücü.
Bir kara duman,göklere doğru,
Bir ölüm bulutu,karanlık.
Ve ardından gelen çığlık,
Ardından yerde yatan çocuk.
Kan ve ölüm yan yana,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Savaşın kirli yüzünü gördüm buradan Orhan dost ne kadar da güzel anlatmışsın
yazal ellere sağlık ve yürege de selam olsun
Anlam ve mesaj dolu bir şiir kutlarım
Yetmedi mi kıydıklarınız,
Nerede olursa olsun,
Bitmedi mi kin duygularınız.
Bir kaç gün yaşamak,
Bir kaç oyuncakla oynamak,
Bir kaç yaramazlık yapmak,
Onların hakkı değil miydi.
Onlar da ana baba evladı,
En azından onlar da insan değil miydi,
Onlar can,onlar çocuk değil miydi.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta