Kara Dul Şiiri - Şiire Aşık

Kâşif yine iş başında, kurdu kirli tuzağını,
Oyununa alet etti kezziban yamağını.
Zehir saçtı etrafına, doldurdu çanağını,
Ettiğini buldu işte, çirkef yüzlü karadul!

Kelâmı kibar, adam olan içindir,
Kifayetsizliğinde fitne fücur gizlidir.
Kisvetinde kindarlık, bilmem acep ne içindir?
Necisliğini neşretti, battı yine karadul!

Payansız bir nefretle dolduruyor zihnini,
Kara fikirleriyle söndürüyor kandili,
Harami tüccar gibi mutlu görür kendini,
Sittin sene geçse de mutlu olmaz karadul!

Ağrazı üzüm değil bağcıyı dövmek,
Huyudur kalleşçe yarini yemek,
Ahirinde giyecek beyaz bir gömlek,
Azrail’i unutmuş fitne –fesat karadul!

Sureti kelp, işi gücü hırlamak,
Kargaşa ve kaosa ortamı hazırlamak,
Fikrinde Yusuf’u zindanlara attırmak ,
Kendisi kuyulara düştü işte karadul!