Hak şehrinde kaybolmuşum,mülhak ım,Vedat' ım.
Kara bakışlarının kara batağı,
Emiyor beni içine,içine.
Tuzağının ta derinlerine.
Çözülmeyen heveslerimin son durağıdır,
O kara gözlerin.
Dönüşü yok artık,
Kara güneşinin ufuklarından.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta