Ben anneyim! ..
Uslu, arsız, mazlum, hırçın, yaramaz…
Bütün çocukları severim.
Kanser… Benim hırçın, haylaz,
Şımarık… yaramaz hücrelerim.
Kanımla, iliğimle beslerim onları da
Ayırt etmem uslu, munis olandan.
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Şiir ile kanser... Ne kadar yakışmaz sözcükler. Biri yaşamı çağrıştırıyor diğeri başka yaşamı. O sözcüğü kullanmak bile istemedim. Ve biliyor musunuz ki,şiir panzehiri olacaktır o hastalığın. Şiiriniz küskün sözcüklerle insanı yaralıyor. Bir gün ve yılar sonra da bu satırlarda daha güzel ve yaşama sıkı sıkı kenetlenmiş dizelerinizi okumayı diliyorum. Sağlıklı, huzurlu ve mutlu günler olsun önünüzdeki her yılda...Sevgiyle kalın.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta