Ruhum asılı kalmış bir kafesin içinde
Çaresiz bekler çıkmayı aldığım her nefeste
Bu sefer aşk değil beni koyan bu küflü kafese
Bu sefer farklı, maziden kalmış bir hadise
Ademden bize emanet kirli bir elma
Ne komiktir ki insanoğlu taşır bunu gururla
Nefret denen bu içi boş küfürle
Kirlenmek zorunda mı yalan dünya
Kus kinini kurtul diyor bana şeytan
Zaten sevgi beslemen en büyük hatan
Sevgiye layık olsak yakar mıydı odunu yaratan
Bırakta nefretinde yansın o aptal insan
Ne zerafet lütfetmişler bize bir lisan
O lisanı kullanmaktan aciz bir insan
Ey bana sevgi nedir diye soran
Şu dünya için ne yazık ki koca bir yalan
Herkes kustu kinini artık sıra bende
Gerçi kaç kişi kulak asmış ki hakikatın sesine
Her günahı işle sonra dikil mahşer yerine
Ve sığın o inanmadığın Tanrının merhametine
Söz bitmez yazarım ömrüm yetinceye
Yine de varamayız doğru bir neticeye
Konuşmasın kimse benle kinim geçinceye
Son sözümü söylerim beyaz kefeni giyince
Bu kanlı dünya bizden Tanrıya küçük bir hediye
Muhammed Faruk Kelekçi
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 11:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!